نوشته هنر حرکت بر روی مرزها اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>سوال من: تا کجا؟
خیلی ها به ما می گویند، به روی دنیا بخند ا دنیا به روی تو بخندد
سوال من: تا کی بخندم؟ همیشه بخندم؟
خیلی ها به ما می گویند، صبور باش
سوال من: تا کی صبر کنم؟
تحلیل رقبا در فضای کسب و کار مهم است
سوال من: تا کجا و کی رقبا را تحلیل کنم؟
خیلی ها می گویند، مطالعه کن
سوال من: چقدر؟
خیلی ها می گویند، اهل عمل باش
سوال من: چقدر؟ کی؟
بعضی از سوال های اساسی در زندگی این است:
این صفت را تا کی یدک بکشم؟
تا کجا ادامه دهم؟
هنر حرکت بر روی مرزها در مورد همین است.
حرکت بر روی مرز شوخ طبعی و جدیت
حرکت بر روی مرز سرعت در عمل و صبر
حرکت بر روی مرز مطالعه و عمل
حرکت بر روی مرز دوست داشتن و سخت گیری
و خیلی موارد دیگر (که دوست دارم شما مثال بزنید)
من فقط می دانم این هنر را باید فرا بگیریم، اما از کجا نمی دانم.
به نظر من این مواردی که ذکر می کنم می تواند موثر باشد:
هنر حرکت بر روی مرزها می گوید در عین صرفه جویی، اثر بخشی را فراموش نکن.
البته به نظر من “هنر حرکت بر روی مرزها” کاملا با “تعادل” متفاوت است.
[لینک مرتبط: هنر متوقف شدن ]
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته هنر حرکت بر روی مرزها اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته صبر آنلاین اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>
چند وقت پیش در مورد جف بزوس که داشتم مطالعه می کردم، به سه نکته اشاره کرده بود:
- اولویت دادن به مشتری
- نوآوری
- صبر
من همین را دقیقا بر آینه دفترم نوشتم.
مدتی بعد در مورد پیتر ثیل داشتم مطالعه می کردم، که او هم به 3 نکته اشاره کرده بود:
- برنامه ریزی
- نوآوری
- صبر
حالا هر دو را بر روی وایت بورد منتقل کردم.
قبلا هم اشاره کردم، می توان به صبر به عنوان یک مزیت رقابتی نگاه کرد و تکه ای از پازل موفقیت.
درست است که بیزنس های آنلاین سرعت زیادی دارند و رشد آن ها نسبت به کسب و کار سنتی بیشتر است، اما باید در نظر گرفت که در سال های اول سودآوری مناسبی ندارد. لفظ “صبر آنلاین” را به این دلیل به کار بردم تا دوستانی که وارد این حوزه می شوند از همین الان متوجه این ماجرا باشند. کسب و کار آنلاین چه به صورت تجارت الکترونیک و چه به صورت پلتفرم و … باید از مراحل و سال های اولیه عبور کنند. تمام سال های اول، همنشینی با صبر، بسیار به حل مشکلات کمک می کند.
بیزنس های آنلاین به صورت یکدفعه ای شروع به سودآوری می کنند و شیر درآمد باز می شود، اما تا قبل از باز شدن شیر باید نهایت صبر و البته تلاش مضاعف و مطالعه به روز و گسترده را داشته باشیم.
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته صبر آنلاین اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته نکته کنکوری رفیق بازی اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>تا به حال شده است بعد از یک مدت طولانی در رابطه دوستی ناامید شوید؟
چقدر در روابط تان ضربه خورده اید؟
روی حمایت شخصی حساب می کردید اما در یک شرایط بحرانی یا کمی بحرانی متوجه شدید که، نه این آدم آنی نبود که من فکر می کردم؟
تا به حال به این فکر کرده اید که بتوانید آدم ها را زودتر بشناسید؟
من قبلا در مورد اینکه به چه شدت اهل برقراری رابطه و دوستان زیاد بوده ام، در مطلب “من برونگرا در وب” نوشته ام.
وقتی که کمیت اطراف خود را بالا می بریم در پی این هستیم که با بالا بردن جامعه آماری بتوانیم آن افراد با کیفیت اطراف خودمان را افزایش دهیم اما تجربه به من ثابت کرده است که این کار بسیار من را دچار فرسایش می کند. چندین سال بود دوست داشتم بدانم چگونه می شود هر چه سریعتر یک نفر را شناخت؟ تا وقتم و سایر منابعم را بی خودی تلف نکنم و بعد از اینکه از طرف مقابل ناامید می شوم، کلی به خودم بد و بیراه نگویم.
بعد از چند سال اتلاف منابع و فرسایش و آزمایش موارد مختلف در دوستی هایم بالاخره توانستم به یک روش دست پیدا کنم (این روش برای من خیلی مفید بوده، امیدارم برای شما هم مفید باشد).
در ابتدای دوستی بدون در نظر گرفتن بازخورد به صورت Non stop شروع می کنم به توجه و دادن سرویس. به شکلی که طرف مقابل به خود می گوید: این حمید طهماسبی بالاخره بین این همه آدم روی زمین، قدر من را فهمید. از هرگونه هزینه کردن دریغ نمی کنم (ریالی، زمانی، توجه ای، فکری و …). این رفتار من به طرف مقابل قدرت می دهد یا حداقل خودش اینگونه حس می کند. بعد از مدتی حالا دیگر وقت نشستن و نظاره کردن طرف مقابل است. خیلی سریع تر از آنکه فکر کنید، فکر کنند و فکر کنیم، خودشان را نشان می دهند.
کاملا به این جمله باور دارم که “برای شناختن افراد، باید به آنان قدرت داد“.
حالا قدرت برای هر کس می تواند متفاوت باشد و این دیگر بر می گردد به خلاقیت شما در ارائه این حس. (خواندن “آدم خوب پولدار، آدم خوب بی پول” در این لحظه خالی از لطف نیست)
این روش باعث می شود در ابتدای دوستی هزینه زیادی به شما وارد شود، اما باور بفرمایید نسبت به هزینه ای که قرار است بعد از چند ماه یا چند سال متوجه شما شود به مراتب پایین تر است.(در صورتی که آن دوست، فرد مورد نظری که شما فکر می کردید نباشد)
برای من که برای حلقه دوستانم هر کاری از دستم بربیاید انجام می دهم، شناخت زودتر افراد خیلی مهم است. چون بعضی افراد با رفتار اشتباه و ناشایست ذهنیت ما را حتی برای روابط بعدی خراب می کنند و این می تواند دید ما را نسبت به دوستی های جدید، کوتاه و محدود کند.
شاید شما پیش خودتان فکر کنید که خُب اینکه در حال حاضر یک خودافشایی بود و کسانی که از این به بعد این مطلب را می خوانند و بعد به حلقه دوستان من اضافه می شوند که دیگر بازی را می دانند. این سخن درست است
اما
نکته جالب این روش این است حتی اگر این موضوع را بدانند اثر آن کم می شود اما حذف نمی شود. (یاد فایل صوتی ترفندهای مذاکر ه افتادم. ترفند مذاکره 7 )
راستی شما دوستی هایتان را چگونه محک می زنید؟
شاید هم می گذارید در گذر زمان همه چیز مشخص شود.
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته نکته کنکوری رفیق بازی اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته پازل موفقیت اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>تشنه این بودم که یک نفر را پیدا کنم که موفق باشد و آن را الگوی خودم کنم. (بعد ها که بزرگتر شدم با مفهوم Mentor و Mentorship آشنا شدم)
تا رسیدم به دوران کنکور.
در هر درسی با بهترین استادهای آن کلاس برداشتم (البته در کل کارم اشتباه بود). اما یک مزیت بزرگ برای من داشت، دیدن این همه آدم موفق از نزدیک به من خیلی ایده داد. نکته جالبی که برای من داشت این بود که چقدر این ها نقاط مشترک با هم دارند و در سال های بعد همان خصوصیات را در آدم های موفق دیگر به کرات مشاهده کردم.
بعد از اینکه کنکور را پشت سر گذاشتم از حدود 40 الی 50 نفر پرسیدم “انسان خوب و موفق چه ملاک هایی دارد؟” (این عین جمله ای بود که می پرسیدم، چون همین الان آن دفترچه ای که جواب ها را یادداشت می کردم، روی میز جلوی چشمانم هست). زمانی که نظر همه اطرافیان را پرسیدم و نوشتم، به سراغ آن معلم هایی که یک سال سخت را با آن ها گذراندم رفتم. همین سوال را از آنان پرسیدم.
دو تا از بهترین جملاتی که هر دو یک معنی داشتند را از دو تا از بهترین معلمانم یادداشت کردم:
- انسان موفق انسانیست که پشتکار داشته باشد
- انسان موفق انسانیست که زمین می خورد، زمین گیر نمی شود
آن سوال دوران نوجوانی کماکان تا به امروز پس ذهن من مانده و هنوز به دنبال تکمیل جواب آن هستم. به دلیل اینکه این تجربه را با شما به اشتراک بگذارم و حاصل یک مشاهده بیش از ده ساله را برای شما بازگو کنم، سری پازل موفقیت را شروع به نوشتن می کنم.(چقدر خوب می شود که شما عزیزان هم در این موضوع به من کمک کنید و تجربیات خود را بگویید)
در هر مطلب سعی می کنم که یک تکه از این پازل را اینجا بگویم و شرح دهم.
تا به حال دو تکه از این پازل را تحت عنوان صبر و تمایز گفته ام.
در اینجا فقط می خواهم برای هر کدام یک میکرواکشن هم تعریف کنم و مطلب راجع به این دو تکه پازل را ببندم.
میکرواکشن صبر:
هر چیزی که می خواهید برای خود بخرید را به تعویق بیاندازید.
با این شرط ها که:
- یک نیاز خیلی ضروری نباشد که آن را باید هر چه زودتر تهیه کنید
- همین الان هم توانایی تهیه آن را داشته باشید. نه اینکه چون نمی توانید از پس هزینه اش برآیید، بگویید پس تمرین صبر می کنم
به عنوان مثال: الان هوس خوردن پیتزا کردم، ولی پس فردا بخورم
میکرواکشن تمایز:
در هر لحظه به این فکر کنید که چه کاری بکنم یا چه چیزی بگویم که از دیگران متمایز شوم.
شاید پوشیدن یک رنگ متفاوت لباس
یک سکوت معنادار (در یک جای پر ازدحام و شلوغ و طلبکار)
یک خسته نباشید به پاکبان شهرداری ساعت 6 صبح (که همه دارند زمین و زمان را فحش می دهند که چرا باید الان بیدار شوند)
الان یاد فایل اتیکت افتادم (فکر کنم در همین فایل بود). آنجایی که می گفت: اگر می بینی همه بدون اجازه وارد یک اتاق می شوند و می روند صحبت می کنند شما دم درب بمانید تا به شما اجازه بدهند، به احتمال بیشتر کار شما را بهتر انجام خواهند داد.
به نظر من فایل اتیکت به دلیل اینکه خیلی از ما آن را رعایت نمی کنیم، مملو از کارهایی است که می توان به واسطه آن به راحتی متمایز شد.
تکه پازل بعدی دقت است.
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته پازل موفقیت اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته مزیت رقابتی به نام صبر اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>در مورد بی تفاوت بودن و فقط تمرکز بر کار هم در مطلب “I am Robot” نوشتم.
این بار می خواهم به صورت مستقیم به یک راه ساده (نه آسان. چون اکثر فکر می کنند که هر چه ساده هست حتما آسان هم هست) اما سخت باور (اگر نگم باورنکردنی) برای داشتن تمایز اشاره کنم.
صبر و صبوری
صبر و صبوری واژه هایی هستند که از بس برای ما تکرار شده نسبت به آن بی اعتنا شدیم. اصلا ارزش فکر کردن ندارند.
حس می کنیم هر کس از صبر سخن بگوید به صورت پیش فرض سنش بالا است یا ادای انسان های سن بالا را می خواهد در بیاورد و ناخودآگاه حس پند و نصیحت به خود می گیرد.
اصلا مگر پند و نصیحت بد است؟
کسی از پند و نصیحت فراری است که خودش می داند راه را اشتباه می رود اما حاضر نیست گوش کند. البته که من نمی گویم که باید هر کس هر چیز می گوید روی ما تاثیر داشته باشد و ما به آن عمل کنیم. صحبت من این است، “کلمه” را بی ارزش نکنیم.
این روزها همه می خواهند
زود به هدف برسند
زود پولدار شوند
زود استارت آپ بزنند
زود مستقل بشوند
زود به همه نشان دهند که این ها چقدر خاص هستند
زود با انسان هایی که در رویای خود دارند نشست و برخاست کنند
زود علم کسب کنند
زود مهندس و بعد زود دکتر شوند
زود زود زود زود ….
یکی از مشکلاتی که این روزها گریبان گیر ما جوانان است همین نداشتن صبر است. نمی دانم چرا هیچ کدام صبر نداریم و با آن اینقدر بیگانه ایم.
به نظر من یکی از مهمترین عواملی که می توان با آن پخته یا خام بودن آدم ها را مستقل از سن شان سنجید صبور بودنشان است.
صبر کلید هر قفل بد قلقی است.
صبر و صبوری به راحتی می تواند ما را متمایز کند و بعد به موفقیت برساند.
به همین دلیل حرف های سطحی میزنیم، برداشت سطحی داریم. در شتابیم، ولی به کجا!
به هر چیزی فقط نوک می زنیم، اما ادامه نمی دهیم. از هر مطلبی به اندازه پیش گفتار ناشر بلدیم ولی فکر می کنیم در آن زمینه اگر نفر اول نباشیم، دوم هستیم. این ادعا های کاذب از کجا آمد؟ تا کی می توانیم خودمان را گول بزنیم.
صبور نیستیم
روی یک موضوع، یک کار تمرکز نمی کنیم، ادامه نمی دهیم. از این شاخه به آن شاخه می پریم. امسال پول را در IT سال بعد در ساخت و ساز و بعد هم در ارائه خدمات می بینیم.
یادم به صحبت یکی از دوستان افتاد، که به دوست دیگرم که دائما شغل عوض می کرد و شماره موبایلش در پی آن عوض میشد، می گفت: چرا اینقدر از اینجا به آنجا میپری؟ چرا شماره عوض می کنی؟ بگذار مردم بتوانند به یک چیز بشناسنت ولو به کلاهبرداری.
برای این روزها که همه چیز سریع شده و شما را هم به سریع تر زندگی کردن هم سوق می دهد و هم تشویق می کند، صبر یک مهارت بسیار مهم و سخت تبدیل شده. بیچاره کلمه “صبر”، چون از قدیم بوده و برای همه عادی شده و همه فکر می کنند که می فهمند صبر چیست و صبور کیست، حتی برای انسان های سخنور هم زیاد آب و نانی ندارد.
بعید می دانم کسی راببینید بگوید من صبور نیستم.
این روزها صبر برای خود کیمیای شده، که چنانچه بتوان به آن دست یافت می توان پله های ترقی را یک پس از دیگری با لحاظ کردن ابزارها و پیش نیازهای ممکن طی کرد.
شرکت ما در جهت ارتقا سطح سواد جامعه کارآموز قبول می کند و از بین آنان اگر مورد خوبی هم باشد اقدام به استخدام آن می کنیم. اما هرگز مورد استخدامی نداشتیم، فقط به دلیل نبودن صبر.
از من سوال می پرسند به نظر شما چقدر بیایم راه میافتیم؟ یک ماه کافیه یا بیشتر؟
جوری به من می گویند “یا بیشتر” که می دانم هر جوابی به جز “کافی است” بدهم خودم را سنگ رو یخ کرده ام.
صبری وجود ندارد و طبیعتا در پی آن “هنر شاگردی کردن” ای هم نخواهد بود.
من هم آدم صبوری نبودم، شاید بتوان گفت صبر برای من از 17 سالگی آغاز شد. زمانی که در پیش دانشگاهی ثبت نام کردم که اصلا نروم و بیشتر برای کنکور وقت بگذارم اما مسئولان آنجا خلف وعده کردند.
پیش دانشگاهی من اولین و آخرین مقطعی بود که من در دروان تحصیل آموزش و پرورش به مدرسه غیرانتفاعی می رفتم. مدیر آنجا فرد بسیار پیری بود(پیر در حد فسیل، راه که می رفت ازش نفت می چکید) که قبل از مدیریت این مدرسه که کلا مال خودش بود چند پست دولتی داشته و حسابی مثل اینکه نفوذ خوبی داشتند (البته برای 17 سالگی من).
این بنده خدا خودش ریاضی درس میداد و دو تا پسر هایش هم در آن مدرسه بودند. یکی ناظم بود، که فکر کنم حدود 5 یا 6 سال از خودمان بزرگتر بود و اسمش فرزاد بود. در اصل مدیر آنجا حساب میشد و همه بچه ها بهش می گفتیم: آقا فرزاد (اصلا باورم نمیشه مدیر مدرسه را به اسم کوچک صدا میزدیم!)
پسر دیگری هم که داشتند، آنجا دبیر فیزیک بود. کلا مدرسه نبود، اعضای خانواده دور هم جمع شده بودند.
اینجا ابتدای ورود من به جامعه صبوران بود.
آقا فرزاد سر به سر همه می گذاشت و اصلا رفتارش شبیه یک شخصی که فرهنگی هست نبود. کاملا با بچه ها بحث می کرد و …
یادم هست یکبار سر جلسه امتحان متوجه شد که یکی از دانش آموزان در حال تقلب است ولی چیزی نتوانست از او بگیرد، رفت در دفتر نشست روی یک تکه کاغذ کوچک خودش یک چیزی مانند تقلب درست کرد ضمیمه برگه اش کرد. (البته اتفاق های خیلی عجیب تری هم می افتاد)
من که این رفتار ها را دیده بودم می خواستم برای ترم دو به پیش دانشگاهی دیگری بروم. آقا فرزاد که متوجه شد، نمرات ترم یک کل مدرسه را یکی دو ماه دیرتر داد. حالا دیگر از شروع ترم دو گذشته و هیچ مدرسه ای من را پذیرش نمی کرد و من مجبور بودم همان جا بمانم. به آموزش و پرورش شکایت کردم، انگار که اصلا این مدرسه جزو قوانین آموزش و پرورش ایران نیست. هیچ کس هیچ کاری نمی کند. مانده و درمانده بودم. جنگ روانی مدرسه برایم بالا بود.
نمرات ترم یک که آمد دیدم 4 تا درس افتادم. سه تا را که پیگیری کردم به جواب نرسیدم. آخر مگر می شود من ادبیات هم بیافتم؟!
با دبیر ادبیات که بیشتر صحبت کردم، متوجه شدم که یک تعدادی از جواب های من که درست بوده خط خورده کلا.
داشتم آتیش می گرفتم. نمی دانستم چه کار کنم. از بچگی هم عادت داشتم مشکلاتم را در خانه بازگو نکنم. زورم هم به فرزاد نمی رسید، آموزش و پروش هم که اصلا انگار نه انگار. منم 17 سال بیشتر نداشتم، فشار و استرس کنکور هم از سمت دیگر.
با یکی از دبیرهای کلاس کنکور هایم که مشورت کردم کامل این خانواده را می شناخت. به من گفت: حمید این ها آدم های زیاد درستی نیستن، فقط بدان که کلید حل مسئله دست خودته، صبور باش و تحمل کن. فقط باید بگذره این دوران. ورود هر شخص سومی به این ماجرا کار را از اینی که هست خراب تر می کند.
آنجا هم صبور بودن را شروع به یادگیری کردم، هم به خودم قول دادم اولین بار و آخرین باری باشد که کسی بتواند اینگونه من را گوشه رینگ بیندازد.
(برای شما هم حتما اتفاق افتاده، بعضی وقت ها بزرگ می شویم و به مشکلات سال های قبل می خندیم. این اتفاق هنوز بعد 11 سال برای من به این مرحله نرسیده)
برای تکمیل بحثم پیشنهاد می کنم حتما این سه لینک محمدرضا شعبانعلی در مورد صبر را بخوانید.
قانون صبر و پذیرش تاخیر: بدیهی اما فراموش شده
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته مزیت رقابتی به نام صبر اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته خوشحالیم که به مشکل بزرگ برخوردیم اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>از همین جا خدای را حمد و سپاس که مشکلاتمان در استفاده از تکنولوژی به پای بقیه دنیا رسیده، خوشحالم حالا که مشکل داریم یک مشکل بزرگ داریم و باید فقط منتظر بمانیم.
توضیحات تکمیلی: گوگل در سال 2016 دو اقدام بسیار اساسی و تاثیر گذار انجام داد.
- اعلام کرد از این به بعد اول صفحات جدید وبسایت را روی نسخه موبایل ایندکس می کند بعد روی نسخه دسکتاپ
- برای نسخه موبایل فریم ورک AMP را نوشت. (یعنی خیلی براش مهمه که روی موبایل، سرعت سایت ها خوب باشد)
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته خوشحالیم که به مشکل بزرگ برخوردیم اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>نوشته هم قلمت، هم زمانش را … اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>مطلبی نوشتن تحت عنوان “حال آدم که دست خودش نیست” دوست داشتید سر بزنید و به آهنگ دلنواز آن گوش دهید.
همین جا، جا دارد که یادی کنم از یک مطلب قدیمی در سایت ایشان تحت عنوان “مدیریت و توهم آزادی تصمیم گیری و قدرت انتخاب”
قبلا هم کامنتی از ایشان در متمم خوانده بودم که نوشته بودند:
صبور باش و تنها
سر به زیر و سخت
با تشکر
حمید طهماسبی
نوشته هم قلمت، هم زمانش را … اولین بار در سایت شخصی حمید طهماسبی پدیدار شد.
]]>